Delikatne i bardzo delikatne kolory, odcienie brudnego beżu i ziemistego brązu oraz szeroka gama szarości, sąsiadujących gdzieniegdzie z bielą i czernią. Jedynym akcentem kolorystycznym była koralowa koszula, ledwie wystająca spod szarego kardiganu.

Trudno Lisowskiego odmówić pomysłowości. Modeli ubrał w krótkie lub odrobinę za długie spodnie. Pod pierwsze założył im getry-legginsy, drugie zaś wkasał w czarne tenisówki. Kreatywność projektanta wyraziła się także w dodatkach: muszki i krawaty dziergane były z grubej włóczki.

Ciekawa wydaje się także Lisowskiego gra z fasonami – koszula zrasta się w jedno z kamizelką, a tradycyjne fasony kardigana kamuflują się w koszulowych tkaninach.

Nie wiem, czy to poważne miny modeli, muzyka, czy może przygaszone kolory sprawiły, że całość wyglądała jak miks postaci Amicisa z Jankiem Muzykantem i Mikołajkiem. Poszczególne elementy bardzo przypadły mi do gustu, cała kolekcja jednak przemknęła mi przez głowę, sprawiając wrażenie lekko mdławe.