Michał Szulc powiedział, że jego autorskie pokazy są miejscem realizacji jego artystycznych pragnień. Projektant z sukcesami tworzy bowiem również dla znanych marek odzieżowych. Stwierdzenie Szulca powinno być jego mottem, dzięki niemu zmienia się odbiór kolekcji, które prezentuje pod własnym nazwiskiem.

Bardzo spokojna, ale i rytmiczna muzyka w odcieniach zdecydowanie molowych. Modelki płyną boso po wybiegu ubrane zdecydowanie zbyt lekko. “To ma być kolekcja na zimę?!” oburzy się ktoś po pokazie, na konferencji prasowej. Michał Szulc w odpowiedzi uśmiechnie się tylko i odpowie, że taka właśnie jest jego wizja…

Co widzimy na wybiegu? Szarości, nieśmiałe niebieskości, różne odcienie czerni i brudne beże. Po zdecydowanie radosnej kolekcji na wiosnę i lato 2011, ta na jesień i zimę tego roku tchnie zdecydowanym chłodem. Bosym modelkom brakuje swetrów, płaszczy i ciepłych rajstop, to prawda. Całość została jednak utrzymana w poetyce snu i lunatykowania (odważniejsi mówili nawet o marszach pogrzebowych i interpretowali całość jako pochód żałobny), która wymagała zdecydowanie łagodniejszej oprawy. Nawet wolna muzyka i modelki wychodzące z większymi niż na innych pokazach odstępami (kolejny zarzut, który projektant usłyszał po pokazie) były starannie przemyślanym elementem całości.

Przyznam, że wcześniejsza kolekcja zrobiła na mnie zdecydowanie lepsze wrażenie i więcej znalazłabym w niej dla siebie niż w kolekcji na jesień i zimę 2011. Mimo tego warto podkreślić wyjątkowość tego pokazu, który mógłby być tak naprawdę modowym performancem. Czymże bowiem jest zima, jeśli nie czasem zimowego snu i marazmu, zwolnienia i zdecydowanie mniejszej intensywności?

Z kolejnej strony warto też podkreślić po raz kolejny artyzm całości – moda może być nie tylko podążaniem za trendami i kreowaniem ich, fabryką i przemysłem. Może być także środkiem wyrazu artystycznego i budowaniem niekoniecznie tekstylnego przekazu. Czy jest to popularny pogląd? Niekoniecznie… Projektanci – nawet ci znani – nietworzący komercyjnie są dalecy od artyzmu rozumianego trochę inaczej niż estetyczna doskonałość. Dołączenie do kolekcji chociażby namiastki idei zazwyczaj kojarzy się bardziej z pokazami offowymi, a  w nurcie “mainstreamowym” nie jest popularne i wymaga pewnej odwagi. Za to Michała Szulca podziwiam i chylę przed nim czoło.

(Opublikowane: 19/07/2011)